Çocuktum dedim ama çocukluğumdan hatırladığım çocuksu şeyler yok… En eskiye uzandığımda bile hatırım, hep kavgası çıkıyor karşıma annemle babamın… Hep annemi savunan ben çıkıyor karşıma… Babamın boynuna atlayıp geriye çekmeye çalışan çocuk ellerim çıkıyor, kavgalar esnasında babama yumruklar atan çocuk ellerim…

Hiçbir zaman kötü baba olmadığı için baba demeye devam ettiğim adam, hiçbir zaman kötü anne, kötü eş… olmadığı ve olamayacağı dahası beni tek başına dokuz ay içinde, on sekiz sene ellerinde büyüttüğü için sonsuza kadar anne diyeceğim kadına her kaldırışında elini, yüreğimdeki nefret ateşine alev ekleniyordu…

Yeni yeni öğrenmeye başladığımda hayata dair öğrenilmesi gerekenleri karşımda sürekli görebileceğim kötü bir örnek oluşuyordu… Ya da kimbilir belki çoktan oluşmuştu; dedim ya çocuktum… Ama hiç örnek almak istemedim ve hiç örnek almadım “baba”mı…

Çocuktum; diğer çocuklar babalarını çok seviyordu… Ben de gezmeye götürdüğü zaman çok sevdiğimi sanıp diğer çocukların yanında öyle davranıyordum… Halbuki babam beni gezmeye götürdüğünde de babamı sevmiyordum… Gezdiğim yerler için kendi kendime bir sevinç yaşıyordum… Atatürk heykelinin altında fotoğraf çekmeye gittiğimizde fotoğraf çekmeyi seviyordum ve fotoğraf çektirmeyi seviyordum çok sevdiğim adam Atatürk’ün yanında… Lunaparka gittiğimizde çarpışan otoları seviyordum; babamı sevmiyordum… Kardeşimin doğumunda bana kardeşin getirdi diye aldığı curayı çok seviyordum ve bunun için kabul ediyordum kardeşimi ve annemi almaya giderken babamın elindeki gazeteye sarılmış o garip şeyin cura olmadığını…

Çocuktum… Bir çocuk her şeyi sever diye biliyordum… Ben babamı sevmiyordum… Korkmuş gözyaşlarımla ağlarken, çalan telefonu kaldırıp, gizli gizli “annemle babam kavga ediyorlar dayı” deyip suratına kapatırken telefonu, ağlamam kesiliyordu…. Kurtarıcı geliyordu; dayım geliyordu… Çocuktum, beni anlamaz sanıyorlardı… Bir şey olmaz sanıyorlardı… Yüreğimde nefret diye bir ateş yanıyordu, bilmiyorlardı… Ben de söylemedim…

Arkadaşlarla sokakta oynuyorduk… Ne oynuyorduk hatırlamıyorum… Babam eve taksiyle geliyordu.. Daha babamın gelme saati gelmemişti.. Zaten eve de giremiyordu. Ama annem evdeydi. Bir yere gitseydi, beni “nasıl olsa bulur” sanmazdı. Mutlaka çağırırdı gitmeden önce… Babam kapıyı kırmaya çalışıyordu. Annem yoktu. Ama babamın anahtarı olmalıydı. Eğer evde unutmuşsa annemi sorardık komşulara… Kapıyı niye kırıyordu!!! İçeri girdik önden babam sonra ben.

Babama soruyordum “kapıyı niye kırdın?”; cevap vermiyordu… Evde annemi arıyordu. Mutfağın kapısını açtı. Ocağın düğmeleri açılmış, annem yere uzanmıştı. Annemin yüzüne bakıyordum. Hareket etmeye halim kalmamıştı… “kapıyı aç” diyordu babam; balkon kapısını aç, hadi” diyordu… Duyuyordum ama hareket edemiyordum… Kendi açtı sonunda. Annemi salona götürdü kucağında. Ocağı kapattı.Annemin yanına gittim. Annem ölmek istemişti. Beni babamla, beni çok seven ama benim hiç sevmediğim “babam”la, bırakmak istemişti…

Ellerini tuttum. “Anne uyan” dedim. “Anne gözlerini aç” dedim. Annem ölüyordu… Artık o olmayacak mıydı? Bu korkunç bir şey olurdu… Ben sen olmadan yaşayamazdım ki… “Anne ölme”…

Babam geldi. Ayran yapmıştı. Anneme içiriyordu. Annem gözlerini açıyordu. Annem ölmüyordu… Çocuktum, anlamayacak kadar saftım ayıplanacak kişinin babam olduğunu… Büyüdüm. On sekiz yaşımdayım.. Hala babamı sevmiyorum. Ve galiba yüreğimdeki bu nefret ateşi sönmeyecek… Büyüdüm… Hala aynı evde yaşamak zorunda olduğum babam ve annem hala kavga ederler sudan sebeplerle…

Beni bu hayatın içine hiç sokmak istemeyen, beni kendinden daha çok seven, kendinden daha çok düşünen, dokuz ay içinde, on sekiz sene ellerinde büyüten anne SENİ SEVİYORUM… Korkuyorum gün gelecek ve sen gideceksin diye…

“Anne” “N’olur benden önce ölme”

The post Anne N’olur Benden Önce Ölme appeared first on Başucu Yazıları.

Bugün sizlere Anadolu’da kadınlar Neden erkeklerin arkasından yürüdüğün hikayesini anlatmak istiyorum. Gelenek haline gelen bu olayın tarihi oldukça eskiye dayanıyor. 1912 yılında başlayan Balkan savaşlarıyla beraber, Anadolu insanı cepheden cepheye koştu. On yıldan fazla süren bu savaşlar yüzünden memlekette neredeyse erkek kalmadı. Balkan Harbi, Birinci Dünya Savaşı, Çanakkale Savaşı ve Kurtuluş Savaşı yüz binlerce erkeğin, gidip bir daha dönemediği yokluk ve yoksulluk dönemleri…

İşte böylesi bir ortamda yaşayan babalar, evlatları yanlarına gelince, yetim çocukların içi acımasın, yürekleri burkulmasın diye, kendi çocuklarını kucağına alıp sevemediler. Eğer Anadolu’da Anne ve babasının yanında çocuğunu kucağına alıp sevemeyen babalar varsa işte bu yüzdendir. İşte böylesine zarif, böylesine ince düşüncelidir Anadolu halkı…

‘Kocasını vatana kurban etmiş kadınlar, evli çiftleri el ele görürse yaraları deşilir’ diye düşündükleri için Anadolu’da kadınlar erkeklerin arkasından yürür.

Peki günümüzde mi? Zaten biliyorsunuz anlatmama gerek bile yok…

OKUDUYSANIZ BEĞEN BAŞKALARI DA OKUSUN DİYE PAYLAŞ !

The post Anadolu’da Kadınlar Neden Erkeklerin Arkasından Yürür appeared first on Başucu Yazıları.

O esnada yola doğru baktığında, hipnotize edilmiş gibi yürümeyi bıraktı. Birlikte bir bisikletin üzerinde olan bir adamla kız çocuğu dikkatini çekmişti. Arkadaki kız, kendi yaşıtı olmalıydı.

Ve sırtında eski bir çanta asılıydı. Babasına sımsıkı sarılmış; soğuktan pembeleşen yanaklarını, yastığa koyarcasına babasının sırtına dayamıştı. Adamın arada bir yana doğru dönerek söyledikleri, küçük kızı güldürüyordu.

Annesi bisikletin arkasından bakan kızının durumunu farkederek; “Herhalde evdeki bisikletlerin yetmedi,” diye söylendi ve “Beğendiysen baban ondan da alır,” dedi.

“Ben bisiklete değil, arkadaki kıza baktım çünkü babası onu güldürüyordu.” dedi, küçük kız.

Anne, kızının söylediklerini duymazdan gelerek, kızının kıyafetini düzeltti ve “Çocukların okula nasıl gittiklerini kendi gözlerinle gördün,” diye çıkıştı.

“Bu soğukta, birçoğu bisikletle ya da yürüyerek okullarına gidiyorlar. Halbuki baban, işine giderken fedakarlık yaparak, seni arabasıyla bırakıyor.”

Kızın gözü hala bisikletteydi. Anne, gene alaycı bir şekilde “Babanla konuşalım, seni bir gün bisikletle götürsün. Ne hoş olur, değil mi?” Küçük kız, annesinden gözlerini kaçırarak:”Bunu gerçekten çok isterim,” diye yanıtladı annesini. “Böylece babama sarılabilirim.”

OKUDUYSANIZ BEĞEN BAŞKALARI DA OKUSUN DİYE PAYLAŞ !

The post Baba ve Kızı appeared first on Başucu Yazıları.

Biz yetişkinler için de duygusal patlamalar yaşarken sakin kalmamızı söyleyen, sakinleşmeyi öğreten birileri olsa çok güzel olmaz mıydı?

Duygusal bir fırtınanın ortasında sakinleşebilmek için kişisel farkındalık ve kişisel düzenlemeye gerek var. Bu biraz zor olsa da mümkün olduğunu söylemek gerek.

Siz de kendinize zaman zaman “Ben neden bu kadar duygusalım” diye soruyor musunuz? Belki iş hayatında çevrenizdekilere karşı fazla öfkeli yaklaşıyor, belki kolayca ağlıyor, belki istemediğiniz zamanlarda istemediğiniz tepkiler veriyorsunuz. Duyguları kontrol etmek; baskı, belirsizlik ve daha birçok duyguyla mücadele edebilmenizi sağlar. İşte duygularınızı kontrol edebilmenin 10 yöntemi:

1. Neyin önemli olduğunu hatırlayın

Uzun vadede hayatınızı pek fazla etkilemeyecek şeyleri birden tüketmeyin. Birazını sonraya bırakın, iş bölümü yapın, yapılacak listenizdeki bazı şeyleri çıkarın. İçinde bulunduğunuz durumun sonuçlarını gözden geçirin ve kendi kendinize en kötü durumda neler olabileceğini, bunun sizin için gerçekten de çok kötü olup olmadığını sorgulayın. Eğer önceliklerinizi belirleyebiliyorsanız, kontrol duygunuzu daha iyi sağlayabilirsiniz.

2. Plan yapın

Sadece günü planlamakla kalmayın, olabilecek şeyleri de planlayın. Hayatta duygusal olmanıza neden olan küçük şeyler neler? Bu ufak şeyler bugün olsa neler olurdu, bunu düşünün. Böylelikle kendinizi hazırlıklı hissedebilirsiniz, o ufak tefek şeyler başınıza geldiğinde daha az duygusal davranabilirsiniz.

3. Esnek olun

Bir plan yaparken, her şeyin son anda bile olsa değişebileceğini aklınızda tutun. Böyle değişiklikler olduğunda düşüncelerinizi toparlamak için kendinize biraz vakit tanıyın ve ondan sonra harekete geçin. Ne kadar esnek olursanız, beklenmedik gelişmelerle mücadele etme yeteceğiniz o kadar fazla olur.

4. Meseleleri felakete çevirmeyin

Ufak bir hata yaptığınızda kendinizi beceriksiz, başarısız ve işini kaybetmeye hazır mı hissediyorsunuz? Çocuğunuz yaramazlık yaptığında bir anlık öfkeyle ona bağırıyor ve sonra da çok kötü bir ebeveyn olduğunuzu mu düşünüyorsunuz? Hata yaptığınızda, kendinize biraz zaman tanıyın ve doğru yaptığınız şeyleri düşünüp hatalarınızla kıyaslayın. Meseleleri bir felakete dönüştürmek yerine pozitif düşünmeye çalışın. Hatalarınızı, moralinizi bozmak yerine öğrenmek için bir fırsat olarak görün.

5. Bir seferde birden fazla şeyi üstlenmeyin

“Neden bu kadar duygusalım” sorusunun cevabı, belki de üzerinize çok fazla şey almanızdan kaynaklanıyor olabilir. Yaptığınız şey ne ise yavaş hareket edin ve her seferinde tek bir şeye odaklanın. Bir seferinde birden fazla şey yapmaya çalışırsanız, aşırı yoğun ve aşırı duygusal bir ruh haline sahip olabilirsiniz.

6. Derin nefesler alın

Kendinizi gergin, endişeli hissettiğinizde düşünmeden hızlı hızlı nefes alıp vermeye başlarsınız. Bu hızlı nefes alma baş dönmesi, panik, denge kaybına neden olur. Bunun yerine yavaş bir şekilde burundan nefes alıp, birkaç saniye bekleyip, yavaşça ağızdan nefes vermeyi deneyin. Sakinleştiğinizi hissedene kadar buna devam edin.

7. Konumunuzu belirleyin

İstemediğiniz duygularınızı tetikleyeceğini bildiğiniz koşullardan kaçının. Örneğin acele ettiğiniz zaman sinirleniyorsanız, işleri son dakikaya bırakmamak ve acele etmemek için çaba harcayın.

8. Konumunuzu değiştirin

Hayal kırıklığına uğramaktan korkuyor olabilirsiniz. Örneğin arkadaşlarınızın sizi akşam dışarı davet etmesini istiyor olabilirsiniz. Bunu beklemek yerine siz arkadaşlarınızı davet edin. Proaktif olun ve konumunuzu değiştirin.

9. Odak noktanızı değiştirin

Spor salonuna her gittiğinizde fit görünen ve harcadıkları emeğin sonuçlarını alan insanlardan gözlerinizi alamıyor musunuz? Bu kişileri kıskanmak yerine, odak noktanızı değiştirin ve spor geçmişi sizinkine benzer olan kişilere odaklanın. Böylelikle yeteneklerinize ve harcadığınız emeğe duyduğunuz güven artacaktır. Kendi yaptıklarınıza odaklanın.

10. Yanıtlarınızı çeşitlendirin

Her şey ters gittiğinde ve duygularınız sizi ele geçirmeye başladığında yapabileceğiniz en iyi şey, vereceğiniz yanıtların kontrolünü ele almaktır. Kendinizi endişeli veya duygusal hissettiğinizde kalbiniz yerinden çıkacakmış gibi atıyorsa, birkaç derin nefes alın, gözlerinizi kapatın, sadece nefesinize odaklanın ve kendinizi sakinleştirin. Sahip olduğunuz yetenekleri bir araya getirin ve yüzünüze bir gülümseme kondurun. En azından böylelikle ruh halinizi pozitife çevirmiş olursunuz.

Kaynaklar: Live bold and bloom – Psychology Today

The post Neden bu kadar duygusalım: 10 adımda duygusal kontrolü sağlamanın yolu appeared first on Başucu Yazıları.